7 марта 2021, воскресенье05:40

Запись

“Згадка” адзначае 25-годдзе

27 ноября 2014, 16:46

25 год споўнілася ўзорнаму аб’яднанню аматараў фальклору “Згадка” Мачульскага сельскага дома фальклору. Менавіта з лістапада 1989 года пачаў сваю творчую дзейнасць гэты дзіцячы калектыў пад кіраўніцтвам Ірыны Мікалаеўны Ляшкевіч. Гэта адзіны такі дзіцячы калектыў калектыу ў аддзеле iдэалагiчнай работы, культуры i па справах моладзi Столiнскага райвыканкама.

За чвэрць стагоддзя цераз “Згадку” прайшлі больш за сотню хлопчыкаў і дзяўчынак – юных жыхароў палескай вёскі Мачуль. Некалі ў ёй спявалі бацькі сённяшніх удзельнікаў аб’яднання. Тры былыя “згадкаўцы” прафесійна звязалі сваё жыццё з культурай. Гэта Вольга Арловіч (пасля заканчэння вучобы ў Гродзенскім дзяржаўным каледжы мастацтваў яна вярнулася на Століншчыну, дзе дапамагае маці, Ірыне Ляшкевіч, у рабоце з калектывам), Юрый Ляшкевіч і Васіль Мельнік. Дарэчы, апошні – жыхар суседняга Рамля.

 

У ліпені гэтага года на пленэры ганчароў, што прайшоў у Гарадной, “Згадка” падцвердзіла сваё званне. Зараз у калектыве 15 удзельнікаў, трое з іх – хлопчыкі. У пераважнай колькасці ўсе дзеці – вучні мясцовай школы. Узрост удзельнікаў – ад дзявяці да пятнадцаці гадоў. Самая малодшая спявачка – чацвёракласніца Алена Логвінка.  

“Спявалі спачатку песні розных рэгіёнаў Беларусі, пасля ў рэпертуар пачалі дабаўляць мясцовыя песні”, – успамінае першыя гады “Згадкі” Ірына Ляшкевіч. З самых любімых песень сённяшняга складу аб’яднання – мачульскія песнні “Ой, п’е, чумак, п’е” і “Ой, у лузе, пры дарозе”, а, так скажам, не з мясцовых – “Ой, я павяду коніка паіці”, “Цячэ рэчка каламутна”.  Рэпетыцыі праходзяць чатыры разы на тыдзень. Перад канцэртамі яны доўжацца нават тры-чатыры гадзіны запар.

 

З самых значных сцэнічных пляцовак, на якіх выступала мачульская “Згадка”, – сцэна Ровенскага абласнога тэатра Украіны падчас фестывалю традыцыйнай народнай творчасці “Драўлянскі джэрэла” ў 1998 годзе (“Ногі тады ў самой дрыжалі. Вось так моцна хвалявалася”, – кажа Ірына Ляшкевіч.) і сцэна ДК Мінскага трактарнага завода ў 2000 годзе.

Кіраўнік калектыву гаворыць, што ў марах – выступленне на сцэнічных пляцоўках у Польшчы, асабліва за Познанню. На пытанне: “Чаму менавіта там?” адказвае, што ў тым рэгіёне ёсць вёска, дзе жыве шмат выхадцаў з Мачуля. Яны стварылі ў сябе музей беларускай культуры і хоць ужо не адзін дзясятак жывуць у Польшчы, не забываюць пра Беларусь, пра зямлю, дзе нарадзіліся і адкуль пераехалі іх продкі. Таму і хочацца паглядзець як жыве “мачульская дыяспара” ў Польшчы і парадаваць іх сваёй творчасцю.

Калектыў не спыняецца на тым, што ёсць. У планах, як адзначае кіраўнік аб’яднання, – удасканальваць выкананне народных песень, уводзіць трохгалосыя спевы. “Хочацца максімальна наблізіцца да аўтэнтычнага выканання, – адзначае Ірына Ляшкевіч. – Песень хапае, матэрыял, які хочацца вучыць, ёсць. Добра было б заняцца мясцовымі танцамі, а яшчэ ўвесці больш інструментаў”. Апошнім часам у “Згадцы” пачалі выкарыстоўваць бубен, ужо былі першыя спробы работы з дудкамі. Дарэчы, гэтыя інструменты набыты на ўласныя сродкі Ірыны Мікалаеўны.  

Самым галоўным музычным інструментам па-ранейшаму застаецца баян, нязменны памочнік “Згадкі” ўсе 25 год запар. Дарэчы яму, баяну, ужо 38 год. “Мой баян аб’ездзіў усе фестывалі і конкурсы, – расказвае Ірына Ляшкевіч. – Вось каб удалося знайсці майстра, які мог бы яго падлатаць, падрамантаваць”. Ірына Ляшкевіч дадае, што была б вельмі ўдзячна аддзелу ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Столінскага райвыканкама, каб там звярнулі ўвагу на гэты дзіцячы калектыў і дапамаглі ў набыцці для яго баяна.

 

“Сцэнічныя касцюмы  пашыты рукамі бацькоў юных артыстаў. У некаторых сем’ях яны перадаюцца ад старэйшых сясцёр малодшым. І добра, калі пасля застаюцца ў “Згадцы”, – кажа кіраўнік аб’яднання. – Многім з гэтых касцюмаў па дваццаць гадоў, а ёсць і такі, якому ўсе дваццаць пяць. Канешне, яны старыя, лёгка рвуцца – толькі зачапі. Таму патрабуюць замены, а сродкаў на гэта няма”. Не хапае ўдзельнікам і мужчынскіх вышытых сарочак. Улічваючы, што хлопцаў у “Згадцы” менш, чым дзяўчат, то для выступленняў хапіла б пяці.

 

Год пяць таму СПК “Палеская ніва” у прамым сэнсе гэтага слова выручыў калектыў, выдзяліўшы сродкі для набыцця абутку. За што яму ў “Згадцы” вельмі ўдзячны.

Праблемы, як відаць, ёсць. Але “згадкаўцы” разам з кіраўніком стараюцца пераадольваць іх. Творчасць – гэта асноўнае, што іх аб’ядноўвае. Але без матэрыяльнай падтрымкі ў такой справе зараз таксама не абысціся.

Творчых поспехаў вам, “згадкаўцы”, натхнення, шчасця і здароўя на доўгія гады. Няхай яшчэ не адно пакаленне мачульцаў будзе выхавана на беларускім фальклоры. 

0 0 голос
Рейтинг статьи

Читайте нас В Яндекс.Дзен

Подписаться
Уведомление о
0 Комментарий
Inline Feedbacks
View all comments

Все регионы

Гонять во всю мощь

Фото из архива МП
Гильерме Сантос из Бразилии
Выездное заседание суда. Фото из архива МП
Фотографии предоставлены администрацией Плещицкого детского сада
Фото из архива МП

Новости компаний

В стране и мире

Полешуки

В фокусе - Полесье

Коронавирус

Для тебя

0
Будем рады вашим мыслям, пожалуйста, прокомментируйте.x
()
x